Mój Brat Mozart

Archive for the ‘Muzyka’ Category

Krótki wpis z dwoma utworami z Requiem KV 626 Wolfganga Amadeusza Mozarta

John Eliot Gardiner dyryguje angielskim zespołem Baroque Soloists oraz Chórem Monteverdiego. Ten występ był filmowany w Palau de la Musica Catalana, Barcelona, w grudniu 1991.

Msza Requiem w tradycji katolickiej to modlitwy za dusze zmarłych. Niektóre części liturgii, które mają być śpiewane są tym, co stanowią całość kompozycji Mszy Requiem, w tym Mozarta.

Struktura wykonania przedstawia się następująco:
1. Introit
2. Kyrie
3. Sekwencja: a. Dies irae b. Mirum Tuba c. Rex tremendae d. Recordare e. Confutatis f. Lacrimosa
4. Offertorium: a. Domine Jesu Christe b. Hostias
5. Sanctus
6. Benedictus
7. Agnus Dei
8. Lux Aeterna

Read the rest of this entry »

Przepiękny, głęboki na początku tragiczny dający wrażenie opowieści o zmaganiach z wielką nieokreśloną siłą. W bardzo niezwykły sposób przechodząca muzyka od bardzo zdecydowanych akordów przechodzi w spokojniejsze tony, od solisty do całej orkiestry. To naprawdę niesamowite i cudownie zaprojektowane dzieło.

Druga część już spokojna pełna nadziei, która wyraża odejście od problemów, zgodę na los. Zdecydowanie wycisza ludzką duszę. Daje jednak jak w chińskim symbolu równowagi Jing Jang wskazówkę że może się wszystko wydarzyć, to że jest dobrze nie musi być tak zawsze, ale jednak niekorzystne prądy się zmienią i dobre znów wróci. W 2 części koncertu czuć muzykę pełną życia, zaangażowaną w ludzką dolę, tę dobrą kochaną ale też z elementami bólu i cierpienia. I to wszystko sprawia, że słuchając tej muzyki wsłuchani, nasze wnętrze doznaje prawdziwego filmu z którym mierzy się nasze sumienie. Niekiedy zapłaczemy w czasie tej części, wywoła on uśmiech, ale przede wszystkim jest to bardzo oczyszczające doznanie. Doznanie dzięki któremu stajemy się lepsi, bardziej wartościowi. Poszukujący tego światła które oświetla nam drogę do prawdziwej wolności, jako wolnych od grzechu ludzi gotowych na spotkanie z wiecznym światłem.

W 3 części tego koncertu-tryptyku, Amadeusz obiecuje nam poznanie tego piękna. Jest przepiękna anielska muzyka radosna, która daje nam poczucie dumy z osiągniętych sukcesów w walce z przeciwnościami, z pokusami.

To prawdziwa nagroda osiągnięcie stanu doskonałej duszy czystego sumienia jeszcze teraz za życia. Ta muzyka jest jak przewodnik świetlistej drogi do Boga. Przez cierpienia wysiłek do Doskonałości. Per Aspera Ad Astra -- ta stara łacińska maksyma wypełnia się w całości dając tu jednak nagrodę, pokazując naszej niewierności i niewiedzy to co nas spotka. Spotka nas Światło i Poznanie. Muzyka całego choć tak krótkiego koncertu jest jak pigułka zamykająca całą mądrość Króla Salomona. Od praprzyczyny wszystkiego po Koniec końców. To arcydzieło samo w sobie którego można słuchać raz po raz.

Cudowne i przepiękne polecam gorąco

ClassiCafe

Pierwsza część 20 koncertu KV 466 -- Cadenza -- Allegro

Druga część 20 koncertu KV 466 -- Romance

Trzecia część 20 koncertu KV 466 -- Rondo (Allegro Assai)

Wykonanie przedstawione w filmach z serwisu YouTube jest dziełem zmarłego w 2000 roku austriackiego niezwykle barwnej postaci Friedricha Guldy, jego biografię w wersji tłumaczenia serwisu Google możesz przeczytać przechodząc to strony tłumaczenia poprzez ten link

Od długiego czasu jestem w posiadaniu prześwietnego montażu-przeglądu wideo muzyki popularnej lat 80.
W przeglądzie tym obejrzymy największe przeboje i najchętniej oglądanych artystów tamtego okresu. A muzyka zawarta w tej wideoprodukcji pod nazwą The ClassicProject przygotowanej przez Nicolasa Escobara – to pozycje z samych szczytów wielu list przebojów  świata.

Artystów długo by tu wymieniać, ale skrótowo wymienię paru dla oddania obrazu kompilacji. A więc obejrzymy w niej takich artystów jak:

Sting, Men At Work, Aha, Ultravox, Phil Collins, Mariah Carey, Michael Jackson, ABC, Madonna, Kylie Minoque, Sabrina, Roxette, Depeche Mode, Electric Light Orchestra i wiele wiele innych…

Zapraszam serdecznie do obejrzenia tej prześwietnie wykonanej roboty

Ksiądz Lorenzo Da Ponte, propagator groźnych haseł rewolucyjnych, już w grudniu 1776 roku otrzymał zakaz nauczania. Głosił, że należy zniszczyć Kościół i społeczeństwo, utrzymywał również, że instytucje społeczne tak bardzo ograniczają swobodę człowieka, że będzie mu się żyło szczęśliwiej bez nich. W mieszkaniu księdza zjawili się więc policjanci z prawidłowo wystawionym nakazem aresztowania go.

Czujny ptaszek wyfrunął jednak z gniazdka i nie dał się złapać.

Istotnie, tego samego dnia Lorenzo  Da Ponte, z pochodzenia Żyd, który tak naprawdę nazywał się Emanuel Conegliano, przekroczył granicę austriacką, szukając za nią schronienia. Ten wielki kłamca wobec Przedwiecznego i niepoprawny uwodziciel, zdecydował się się na opuszczenie Wenecji, gdzie ze względu na popełnione tam oszustwa nie czuł się  bezpiecznie. Władze co prawda chciały go skazać na wygnanie za niemoralne zachowanie i życie w konkubinacie — czyny, za które usunięto go z seminarium w Treviso.

Wszystko to nie przeszkodziło zacnemu księdzu w osiągnięciu wysokiej kultury literackiej. Pilnie czytywał Dantego, Petrarkę i Tassa, miał się za znawcę poezji i sam układał wiersze, niewiele warte, ale napisane poprawnie. W najlepszych salonach improwizował sonety i króciutkie ody na dowolnie zadany temat.

Potrafił zakręcić w głowie niejednej damie, oczarowanej jego talentem, i żyć na jej koszt.

Da Ponte wierzył w swój talent pisarski. Szybko i na życzenie napisze wszystko, czego sobie zażyczą kompozytorzy oper.

I tak to nasz autor przedstawiony tu powyżej przez Christiana Jacq w biografii Wolfganga – Lorenzo Da Ponte skrzyżuje w przyszłości ścieżki z naszym Gottliebem Wolfgangiem i efektem skrzyżowania ścieżek zostało po Emanuelu wiekopomne dzieło. Tym dziełem pozostało napisane przez niego libretto do Wesela Figara.

Freddie Mercury i Montserrat Caballé

Dużym wydarzeniem była płyta Barcelona nagrana wspólnie z katalońską śpiewaczką operową Montserrat Caballé. Mercury był oczarowany głosem diwy od lutego 1983, kiedy po raz pierwszy zobaczył ją występującą w operze Un ballo in maschera Giuseppe Verdiego. Pierwsze spotkanie obojga artystów odbyło się w hotelu ‘Ritz’ w Barcelonie i zakończyło się kilkugodzinnym jam session. Mercury chciał nagrać z diwą piosenkę, na co Katalonka odpowiedziała propozycją nagrania całej płyty. Rejestracja materiału przebiegała zupełnie inaczej niż wyobrażała to sobie śpiewaczka.

tutaj przeczytasz więcej

[figaro]7oH5SNmUZkc[/figaro]